Anna Klappe Tekstproducties

Voor een helder verhaal

Recensies

JEUGDTHEATER

Trapperdetrap, De magische 3

Familieconcert (vanaf 4 jaar)
Theater 't Voorhuys Emmeloord
Zondag 19 april 2009

Met de kinderen naar de voorstelling De magische 3 van Trapperdetrap is in ieder geval gevarieerd. Tussen de verschillende liedjes door worden sketches opgevoerd en verhalen verteld. Zowel de muziek als de hoorspelen zijn doorspekt met buitenlandse invloeden. De kinderen krijgen een heuse – aangepaste – Griekse mythologie te horen over de jongen Icarus die wil vliegen. Het daarop volgende sprookje Ali Baba en de veertig rovers, krijgt ook een draai en verandert in Ali BB en de veertig motorrijders, verpakt in een vlotte rap. Verrassende accenten zijn er in de filmpjes die tussendoor worden vertoond met daarin opnamen uit theater 't Voorhuys zelf.

Peer de Graaf (Peer Magiga) toont zich veelzijdig in zang, muziek en cabaret. Hij betrekt de kinderen volop bij het gebeuren en kan goed improviseren. Thijs Borsten (Thijs Toverbol) speelt behalve piano ook rapper Ali BB op zijn BMX-fietsje. Stefan Blankenstijn, alias Stefan de Muziketier, betovert de snaren van zijn drie gitaren aan de carrousel. Maar zijn rol had beter uitgespeeld kunnen worden. Qua kostumering is hij ronduit saai in zijn witte doktersjas en buiten zijn muzikale inbreng heeft hij weinig extra's te bieden.

Muzikaal gezien is Trapperdetrap erg leuk voor kinderen en hun ouders. Maar op cabaret-gebied is het nog een beetje oppervlakkig, terwijl sommige, voor volwassenen leuke woordspelingen nog wat te hoog gegrepen zijn voor de allerkleinsten.

Weekblad De Noordoostpolder, 23 april 2009



Betovering van een balletje

EMMELOORD – Grote ballen, kleine ballen, halve ballen, stuiterballen en luchtballen. Oh nee, die heten dan weer luchtbellen. Woensdagmiddag waren de peuters en de kleuters in theater 't Voorhuys in de ban van ballen.

Fabian Santarciel en Inez Almeida betoverden het jonge publiek met ballen in soorten en maten. Met weinig woorden maar veel beweging hielden ze de aandacht van de kinderen vast. Knap, want het is niet het makkelijkste publiek om voor te spelen. Hun aandacht is doorgaans snel verdwenen.

Maar tijdens deze voorstelling van drie kwartier werd regelmatig spontaan gereageerd uit de zaal op de voor de kinderen zo herkenbare situaties. Als er ruzie werd gemaakt of als Santarciel en Almeida elkaar wilden pakken. Als een van beiden in de bal werd opgesloten en werd weggerold. Of als ze heel lief samen in de bal gingen zitten en er allemaal kleine balletjes uit grotere ballen werden getoverd.

Het is bewonderenswaardig wat de maker, Cees Brandt van de Brandstichting, allemaal voor toepassingen heeft bedacht voor een simpel attribuut als een bal. Behalve rollen en acrobatische kunstjes op uitvoeren kun je ze ook delen. En deze halve ballen lenen zich dan prima als een bootje of een bad.

Soms werd echter een iets te groot beroep gedaan op het voorstellingsvermogen van de kinderen. De raket en de bestuurbare robot werd niet door ieder kind herkend. Maar desondanks was het, ook voor volwassenen, heerlijk om naar te kijken en even lekker weg te dromen in de wereld waar de fantasie regeert.

Weeklblad De Noordoostpolder, 19 februari 2009


Nesjomme: van alles wat

EMMELOORD – De dansvoorstelling Nesjomme, dans rond Klezmer en Kippensoep is niet in één woord te vangen. Het doet denken aan een potpourri. Of misschien beter gezegd: een groentesoep. Van alles wat. Maar het smaakt wel naar meer.

Het Internationaal Danstheater pakte donderdagavond flink uit in theater 't Voorhuys. Er werd expressief gedanst, maar ook ingetogen. Het publiek werd meegesleurd naar de verschillende landen waar de joden zich hebben gevestigd. Van het rustige, bijna saaie Westen naar het krachtige Oost-Europa om via het ritmische Afrika uit te komen in het melancholische hart van de joodse cultuur: Israël.

Het was vooral ook een bont schouwspel. De typische charlestonjurkjes werden vlot afgewisseld met traditionele Kozakken-kleding en even snel weer vervangen door de talliet, een joodse gebedsmantel. En er werd verteld, gezongen en geacteerd. Heddy Lester verbond met haar warme, donkere stem de stukken aan elkaar, maar haar presentatie was soms wat stijfjes. De muzikanten verdienen grote lof. Zij speelden sprankelend en meeslepend van begin tot eind.

De start van de voorstelling was helaas matig met een wat tamme dansstijl en slechte timing. Onder de choepa, het afdak waar de joodse bruiloft plaatsvindt, klonk uit de luidsprekers al het gebroken glas, terwijl de voet van de bruidegom de grond nog moest raken. Het einde voor de pauze was evenwel indrukwekkend. Eén voor één verlieten de dansers en muzikanten het toneel. De muziek sterft. Het lijden van het joodse volk had niet treffender kunnen worden verwoord.


Weekblad De Noordoostpolder, 19 februari 2009